Przegrały honor, miałkość i GŁUPOTA !!!

Czego rzecz dotyczy? Tego, że „zło prawdą powinno się zwyciężać”, oraz tego, że „prawda powinna nas wyzwalać”. Od kiedy zamieszkałem w gminie Śniadowo, te dwa truizmy słyszę bezustannie z ust ludzi, którzy stoją po obu stronach wirtualnej barykady. Każda ze stron poszukuje prawdy, poświęca się jej odnalezieniu i za każdym razem, kiedy prawda jest tuż, tuż - na wyciągnięcie ręki - okazuje się walką z wiatrakami, staje się nieuchwytna, chowa się w otmętach ludzkich słabości i w konsekwencji miast być szukana, jest naiwnie i bezczelnie tratowana. Wszystko razem ogarnięte w całość bezprzykładnie kłóci się z fundamentami ludzkiego działania i postępowania, które przecież zawarte są w konfesji dekalogu, naszego głównego repertorium wartości stanowiących nasz życiowy przewodnik.

Czego rzecz dotyczy? Zacznę może od tego, że Ryszard K. miał pełne prawo wyrazić wolę pójścia na ugodę z Andrzejem Z., co uczynił po pięciu latach walki o prawdę w dniu 5 grudnia br. Prawo na to zezwala i Ryszard K. mógł pójść na ugodę nawet pomimo tego, że w oświadczeniu złożonym publicznie w dniu 25 sierpnia 2009 r. napisał: „Pomówienie mojej żony i mnie o spalenie dokumentów było wręcz odrażające i obrzydliwe”. Ryszard K. miał prawo pójść na ugodę, pomimo tego, że w oświadczeniu złożonym publicznie w dniu 27 sierpnia 2009 r. - kiedy przed Sądem odwoławczym Andrzej Z. ku zaskoczeniu większości został uniewinniony – napisał: „Prawda w Śniadowie przegrała z kłamstwem”.

Czego rzecz dotyczy? Z początkiem 2008 roku Ryszard K. skierował pozew do Sądu Rejonowego w Łomży o to, że w dniu 28 grudnia 2007 r. w Śniadowie na sesji Rady Gminy Śniadowo, dokładnie około godziny 15.00 w obecności osób biorących udział w sesji Andrzej Z. pomówił Ryszarda K., podając nieprawdę, że Ryszard K. spalił dokumentacje urzędową dotyczącą budowy ulicy Skowronki, czym wg powoda poniżył go w opinii publicznej tj. o czyn z art. 212 § 1 kk. Praktycznie w tym samym dniu uruchomiono ludzkie sumienia, prawdomówność i fałsz, zmowę i milczenie. Również ja, na prośbę Ryszarda K., zostałem w ten mechanizm poszukiwania prawdy zaangażowany. Kierowany dekalogiem i nawykiem dociekliwości, nabytym przez lata pracy jako redaktor naczelny, na poszukiwanie prawdy przystałem. Z własnej woli, zaznaczam. A że dostałem na mecie kopa… nie tylko ja przecież.

Czego rzecz dotyczy? Ryszard K. zaangażował w poszukiwanie prawdy znaczną grupę ludzi. Ludzie ci nie tylko poświęcali czas, ale przede wszystkim licząc się z możliwością potępienia przez „specyficzną” w gminie opinię publiczną, wystawiając się na niebezpieczeństwo utraty autorytetu, poróżniając się z przychylnym ówczesnej władzy środowiskiem, z ryzykiem ironicznego wytykania palcami na ulicy, a nawet utraty pracy – wszyscy Oni wyrazili wolę dociekania prawdy nie tyle na prośbę Ryszarda K., jak mniemam, lecz by swoją uczciwą postawą „zło prawdą zwyciężyć” i aby „prawda ich wyzwoliła”.

Czego rzecz dotyczy? Otóż w toku całego pięcioletniego postępowania procesowego, aż trzykrotnie Sąd Rejonowy (za każdym razem w innym składzie) uznawał winnym Andrzeja Z. pomówienia Ryszarda K. Trzecie z postępowań, które zakończyło się podobnie uznaniem winy Andrzeja Z. zostało przeprowadzone ściśle według procedury nakazanej wyrokiem Sądu Najwyższego w wyniku kasacji wniesionej przez Ryszarda K., co bardzo precyzyjnie w mowie końcowej przedstawił pełnomocnik powoda w dniu 5 grudnia br. Jakie więc zaistniały nagle okoliczności, że Ryszard K. skorzystał z przysługującego mu prawa i wyraził na sugestię Sądu odwoławczego wolę ugody, ku wielkiemu zaskoczeniu swojego pełnomocnika? Śniadowo lubi nosić tajemnice, więc i to pewnie pozostanie tajemnicą.

Na tak postawione pytanie Ryszard K. może udzielić bardzo krótkiej odpowiedzi: ”A co to Was obchodzi, mogłem i skorzystałem, wara Wam od tego”. Może, ale nie powinien! W świetle wszystkich wydarzeń związanych z tym pięcioletnim procesem, taka odpowiedź może wydać się śmieszna i wręcz obraźliwa dla tych wszystkich, którzy stanęli w obronie prawdy. I żadne okoliczności, które mogły mieć miejsce w życiu prywatnym, czy zawodowym Ryszard K. w ostatnim roku – jeśli, to nie mające związku ze sprawą – nie powinny zaważyć na takim a nie innym zakończeniu sprawy. Być może nie zaważyły, być może przyczyna leży gdzie indziej. W obliczu zeznań świadków, zaangażowania ludzi, wyników kolejnych postępowań, sprawa z Andrzejem Z. przestała właściwie być osobistą sprawą Ryszarda K. Dlatego ma prawo jej wynik bulwersować i nasuwać przeróżne pytania.

Czego rzecz dotyczy? Dotyczy prawdy i sumienia. Dotyczy bardzo ludzkich i bolesnych spraw. Dotyczy wartości i dekalogu. Dotyczy szacunku i honoru. Dotyczy również zwykłej ludzkiej uczciwości i wiary w dobre intencje drugiego człowieka. Dotyczy także dnia jutrzejszego, w odniesieniu do mieszkańców i gminy w ogóle!

Co w konsekwencji przegrało? Niewątpliwie przegrali wszyscy stojący murem za prawdą. Paradoksalnie sama prawda w istocie się obroniła. W tym akurat przypadku każdy o niej wie, ona istnieje, bo: „Prawda jest tylko jedna. I prawda zawsze leży tam gdzie leży”. W mojej ocenie gigantyczną porażkę odniósł Sąd odwoławczy. Zdecydowanie przegrały honor, miałkość i głupota! I jakby powód i pozwany sprawy nie przenosili na nasz gminny grunt, jakby jej nie tłumaczyli (i się) jest ona na tyle jasna, że głupota nigdy już nie zatriumfuje, bowiem jest głupotą i niczym nie stanie się więcej. Ja w to głęboko wierzę!

PS. Przepraszam czytelników, że tę obiecaną opinię wyrażam z tygodniowym opóźnieniem. Miałem po prostu inny zamysł, chciałem sprawę szczegółowo przedstawić, według chronologii wydarzeń, ale doszedłem do wniosku, że nie ma sensu. Sprawa na tyle jest znana, że powyższa refleksja powinna być wystarczającym spojrzeniem na finał tej sprawy. Podkreślam, że jest to mój osobisty pogląd, i nie odpowiadam za wszelkie interpretacje czynione przez czytelników na ich użytek. Wszystkich zainteresowanych szczegółami sprawy, kieruję do różnych publikacji na niniejszym blogu, gdzie bardzo wnikliwie jej przebieg był przeze mnie opisywany.