Nie pomawiać bo TO KARALNE JEST

Otrzymałem dzisiaj telefon z zarzutem, że pozwalam sobie komentować własne artykuły. Konkretnie padł zarzut co do jednego z komentarzy pod moim krótkim wpisem na temat zakończenia sprawy: „Ryszard K. kontra Andrzej Z.”. Oświadczam więc, iż jest to zarzut niepoważny, a nawet według mnie wręcz głupi i kompromitujący tę osobę. Jaki bowiem problem sprawdzić u administratora sieci nr IP osoby, która dokonała wpisu w formie komentarza. Żaden. I wszystko się wyjaśni. Proszę więc nie pomawiać, bo to karalne jest.
Już wyjaśniam, dlaczego tak sądzę. 

Otóż jestem jedną z nielicznych osób w tej gminie, która ma na tyle odwagi cywilnej, by wyrażać swoje opinie wypowiadane publicznie otwarcie, z podpisem, imieniem i nazwiskiem. Anonimową polemikę zawsze uważałem i uważam za mało poważną i niezwykle asekurancką, którą z racji reguł funkcjonujących w Internecie mimo wszystko szanuję. Nigdy nie działałem zza węgła, że tak mało wyszukanie to nazwę. Powtarzam więc, że obarczanie mnie treściami komentarzy czytelników bloga jest - mówiąc delikatnie - głupie i obrażające moją inteligencję.

Telefon, który dzisiaj otrzymałem ma i pozytywny wymiar. Ostatecznie przekonał mnie, że jednak jest niezbędnym wyrażenie mojej obszernej, podsumowującej opinii na temat zakończonej sprawy, która krążyła po sądach różnych instancji blisko pięć lat. Winny to jestem z kilku powodów. Po pierwsze, z racji pełnienia przeze mnie funkcji prezesa stowarzyszenia „Solidarna Gmina”, które było niesłusznie jednym z wątków w tej sprawie, co pozwalał sobie kilkakrotnie podnosić podczas rozpraw pozwany. Po drugie, że byłem jednym z wielu świadków powoda, któremu - jak wielu innym świadkom - absorbowano sporo czasu w ciągu tych pięciu lat. Po trzecie, wniosłem swój osobisty potencjał intelektualny do części, którą zajmował się SN. Po czwarte, na bieżąco informowałem czytelników bloga o przebiegu rozpraw. Po piąte nie lubię, nie godzę się i nie pozwolę sobie być oszukiwanym i bezpodstawnie obrażanym oraz oskarżanym. Po szóste, zwykłem szanować etyczno-moralne reguły gry w relacjach międzyludzkich. Po siódme, mam pełną świadomość oraz poczucie, że jak się czegoś nawarzy – to trzeba to godnie i pokornie wypić, a nie szukać kozła ofiarnego. Po ósme, w sprawę zaangażowano tak wiele osób, że finał nie może pozostać bez wieńczącego sprawę podsumowania. Konsternacja bowiem tych osób, po ujawnieniu wyniku, tego po prostu wymaga. I po dziewiąte, sprawa była (i jest) na tyle głośna, przełożyła się na relacje społeczne, że w konsekwencji stała się sprawą niemalże publiczną; mówiło się (i mówi) o niej w sklepach, w urzędzie, na rogach ulic, na podwórkach i w domach, w gminach ościennych, także w samej Łomży, a kto wie czy i nie w Koluszkach - praktycznie wszędzie.

Dla porządku informuję swojego dzisiejszego telefonicznego rozmówcę, że poziomu intelektualnego i odwagi cywilnej nie sposób zastąpić zasobnością kieszeni i arogancją. Wciąż jednak, na szczęście, znacznie cenniejsza jest wiedza. Dlatego także dla porządku informuję, iż żyjemy w wolnym kraju, a obowiązujące ustawy pozwalają na korzystanie z dostępu do niezastrzeżonych informacji. Pobudzony impulsem podświadomości oraz by wykluczyć ewentualne konfabulacje którejś ze stron, pozwoliłem sobie z tego demokratycznego przywileju skorzystać w godzinach przedpołudniowych w dniu 6 grudnia br., by mieć pełną i precyzyjną wiedzę, jak przebiegała i co się faktycznie wydarzyło podczas rozprawy apelacyjnej w dniu 5 grudnia br. (włącznie z przebiegiem krótkiej w niej przerwy), w wyniku czego - pomimo bardzo merytorycznych mów końcowych pełnomocników powoda i pozwanego, które nie zawierały w sobie sugestii ugody - doszło do ugody pomiędzy stronami procesu.

W związku z powyższym zapraszam czytelników na poniedziałek na niniejszy blog. Dla porządku i dla potomności przedstawię obszerne podsumowanie tego „pięcioletniego osobliwego maratonu”. I proszę nie sugerować mi odpowiedzialności przed prokuratorem… za coś, co dla sprawy było zupełnie nieistotne. Bo naprawdę to też głupie i niepoważne jest.