Refleksje
Unikajmy ich jak ognia
i innych unicestwiających żywiołów.
FASZYZM
Hasło faszyzm powraca m.in. na łamy pism i programów publicystycznych. Używane w różnych odniesieniach, o których w tym miejscu póki co nie chcę pisać. Uważam jednak, że z racji coraz częstszego korzystania z tego słowa należy podać w skrócie jego definicję, co ze smutkiem ogromnym poniżej czynię.
Kierunek polityczny zwany faszyzmem powstał w pierwszej dekadzie minionego wieku, jako opozycyjny wobec praktycznie wszystkich ugrupowań na czele z socjalistami. Głoszący hasła skrajnie szowinistyczne, antydemokratyczne oraz antyliberalne. Zmierzał do stworzenia państwa totalitarnego.
Ideologia faszyzmu nie stanowiła jednolitego systemu światopoglądowego, lecz była wybiórczym połączeniem różnych, czasem wręcz wykluczających się elementów czerpanych z filozofii irracjonalistycznych, nacjonalistycznych doktryn solidaryzmu społecznego i antydemokratycznych teorii socjologicznych, które miały teoretycznie uzasadniać idee władczości, elitaryzmu i ksenofobii.
Łącząc te elementy, faszyści tworzyli całkowicie nierealny pogląd na świat, oparty na micie „misji dziejowej”, wyższości własnego narodu nad wrogiem, sprawcą wszelkiego zła społecznego. Wróg ten w każdym kraju jawił się inaczej, miał różne formy.
Owa „misja dziejowa” miała uzasadniać pełną instytucjonalizację życia społecznego i całkowite podporządkowanie jednostki interesowi państwa, mit wroga stanowił uzasadnienie ciągłego terroru. W tych warunkach uzasadniony stawał się faszystowski kodeks moralny, głoszący zasadę bezwzględnej wierności i posłuszeństwa wodzowi, którego wola wyznaczała granice obowiązujących norm etycznych i głoszenie jedynie słusznych wartości. Na tym fundamencie rozwijały się idee państwa totalitarnego, prowadzące do utożsamiania narodu z państwem, państwa z rządem, rządu z jego szefem, a szefa z wodzem faszystowskim.
Metodę oddziaływania propagandowo-ideologicznego faszyzmu stanowiła demagogia społeczna w najszerszym rozumieniu, podsycając rozczarowanie rządami demokratycznie wybranych władz, zaś niezadowolenie mas ukierunkowano na sztucznie wywołane problemy, odwracając je od prawdziwych przyczyn pauperyzacji społeczeństwa.
Faszyści dochodzili do władzy różnymi drogami, zależnie od warunków wewnętrznych, albo siłą, albo na drodze legalnego ustanowienia dyktatury. Partie faszystowskie zdobywały silne wpływy jeszcze przed zdobyciem władzy.
Ustanowienie dyktatury faszystowskiej w miejsce systemu demokratycznego, wielopartyjnego wprowadzało system monopartyjny.
Z chwilą przejęcia władzy, podporządkowywały sobie aparat państwowy, a ich struktury tworzyły trzon nowych organów terroru i ucisku. Władza wykonawcza i ustawodawcza przechodziła w ręce wodza partii, którego gabinet stawał się jedynym ośrodkiem dyspozycyjnym. Wszystkie stanowiska obsadzano faszystami, a organa władzy państwowej podporządkowywano odpowiednim ogniwom aparatu partyjnego, poddając jego kontroli.
Nad całokształtem życia publicznego i prywatnego panowała policja polityczna, która eliminowała faktycznych i potencjalnych przeciwników reżimu. System bezpieczeństwa oparto na kilku rodzajach policji mundurowej i tajnej. Dla przyspieszenia masowej izolacji i wyeliminowania przeciwników, faszyzm rozbudował więzienia i stworzył obozy. Metodami terroru i donosicielstwa wytwarzano atmosferę strachu, zarówno wśród przeciwników, jak i zwolenników faszyzmu.
Szczególną uwagę przywiązywały władze faszystowskie do wychowania młodzieży, tworząc w tym celu specjalne organizacje.
Zarówno w polityce wewnętrznej, jak i zagranicznej faszyzm stanowił jeden z najbardziej wstecznych kierunków w dziejach ludzkości.
Faszyzm skompromitowany nie odrodził się już w dawnej formie, ale w wielu krajach istnieją partie, które w swoich programach i działaniu nawiązują bezpośrednio do tradycji faszyzmu. Unikajmy ich jak ognia i innych unicestwiających żywiołów. Nie pozwólmy, żeby w tym obszarze życia społecznego historia zatoczyła koło. Bądźmy czujni!
Szczęść Boże.
i innych unicestwiających żywiołów.
FASZYZM
Hasło faszyzm powraca m.in. na łamy pism i programów publicystycznych. Używane w różnych odniesieniach, o których w tym miejscu póki co nie chcę pisać. Uważam jednak, że z racji coraz częstszego korzystania z tego słowa należy podać w skrócie jego definicję, co ze smutkiem ogromnym poniżej czynię.
Kierunek polityczny zwany faszyzmem powstał w pierwszej dekadzie minionego wieku, jako opozycyjny wobec praktycznie wszystkich ugrupowań na czele z socjalistami. Głoszący hasła skrajnie szowinistyczne, antydemokratyczne oraz antyliberalne. Zmierzał do stworzenia państwa totalitarnego.
Ideologia faszyzmu nie stanowiła jednolitego systemu światopoglądowego, lecz była wybiórczym połączeniem różnych, czasem wręcz wykluczających się elementów czerpanych z filozofii irracjonalistycznych, nacjonalistycznych doktryn solidaryzmu społecznego i antydemokratycznych teorii socjologicznych, które miały teoretycznie uzasadniać idee władczości, elitaryzmu i ksenofobii.
Łącząc te elementy, faszyści tworzyli całkowicie nierealny pogląd na świat, oparty na micie „misji dziejowej”, wyższości własnego narodu nad wrogiem, sprawcą wszelkiego zła społecznego. Wróg ten w każdym kraju jawił się inaczej, miał różne formy.
Owa „misja dziejowa” miała uzasadniać pełną instytucjonalizację życia społecznego i całkowite podporządkowanie jednostki interesowi państwa, mit wroga stanowił uzasadnienie ciągłego terroru. W tych warunkach uzasadniony stawał się faszystowski kodeks moralny, głoszący zasadę bezwzględnej wierności i posłuszeństwa wodzowi, którego wola wyznaczała granice obowiązujących norm etycznych i głoszenie jedynie słusznych wartości. Na tym fundamencie rozwijały się idee państwa totalitarnego, prowadzące do utożsamiania narodu z państwem, państwa z rządem, rządu z jego szefem, a szefa z wodzem faszystowskim.
Metodę oddziaływania propagandowo-ideologicznego faszyzmu stanowiła demagogia społeczna w najszerszym rozumieniu, podsycając rozczarowanie rządami demokratycznie wybranych władz, zaś niezadowolenie mas ukierunkowano na sztucznie wywołane problemy, odwracając je od prawdziwych przyczyn pauperyzacji społeczeństwa.
Faszyści dochodzili do władzy różnymi drogami, zależnie od warunków wewnętrznych, albo siłą, albo na drodze legalnego ustanowienia dyktatury. Partie faszystowskie zdobywały silne wpływy jeszcze przed zdobyciem władzy.
Ustanowienie dyktatury faszystowskiej w miejsce systemu demokratycznego, wielopartyjnego wprowadzało system monopartyjny.
Z chwilą przejęcia władzy, podporządkowywały sobie aparat państwowy, a ich struktury tworzyły trzon nowych organów terroru i ucisku. Władza wykonawcza i ustawodawcza przechodziła w ręce wodza partii, którego gabinet stawał się jedynym ośrodkiem dyspozycyjnym. Wszystkie stanowiska obsadzano faszystami, a organa władzy państwowej podporządkowywano odpowiednim ogniwom aparatu partyjnego, poddając jego kontroli.
Nad całokształtem życia publicznego i prywatnego panowała policja polityczna, która eliminowała faktycznych i potencjalnych przeciwników reżimu. System bezpieczeństwa oparto na kilku rodzajach policji mundurowej i tajnej. Dla przyspieszenia masowej izolacji i wyeliminowania przeciwników, faszyzm rozbudował więzienia i stworzył obozy. Metodami terroru i donosicielstwa wytwarzano atmosferę strachu, zarówno wśród przeciwników, jak i zwolenników faszyzmu.
Szczególną uwagę przywiązywały władze faszystowskie do wychowania młodzieży, tworząc w tym celu specjalne organizacje.
Zarówno w polityce wewnętrznej, jak i zagranicznej faszyzm stanowił jeden z najbardziej wstecznych kierunków w dziejach ludzkości.
Faszyzm skompromitowany nie odrodził się już w dawnej formie, ale w wielu krajach istnieją partie, które w swoich programach i działaniu nawiązują bezpośrednio do tradycji faszyzmu. Unikajmy ich jak ognia i innych unicestwiających żywiołów. Nie pozwólmy, żeby w tym obszarze życia społecznego historia zatoczyła koło. Bądźmy czujni!
Szczęść Boże.
Komentarze
Prześlij komentarz