Refleksje

Gminna REPULSJA

 

   Czasy dzielą się na łatwe i trudne. O łatwych nie wiele możemy powiedzieć, gdyż nie są ogólnie bliżej znane. Natomiast niemal wszyscy jesteśmy wielkimi specami od czasów trudnych. Mamy też świadomość, jak duże znaczenie w czasach trudnych ma optymizm i poczucie humoru.

   Niestety, napotykamy na ludzi – ścieki. Zbieraczy nieszczęść i brudów, którzy z lubością powtarzają wszystko, co im wydaje się dość ponure, sensacyjne i wstrętne. Czuć w ich rozmowie kwas, ropę i żółć. Odsuwamy się od nich, jak od brudasów, którym cuchną nogi i myśli.

   Dyskusji, czy życie jest okropne nie podejmuję. Choć wiem, że szereg okropności regularnie występuje, w tym m.in. ponuracy, plotkarze i zrzędy. Wiem, natura nie wszystkich dopuszcza do klanu optymistów. Mało kto, uśmiechając się nad cuchnącym jajkiem, potrafi powiedzieć bez emocji: białko – o złej zawiesistości, żółtko – o zlej ścisłości, ale skorupa – super.

   Każdy ma prawo do ponuractwa, ale nikt nie ma prawa do zatruwania wód, powietrza i ludzi. Gderanie na drobiazgi jest nieuzasadnione i głupie, ale bywają takie zrzędliwości, które są w części uzasadnione a mimo to równie głupie.

   Niedawno musiałem wysłuchać litanii żalów pod tytułem „Ludzie są podli”. Było w niej o koledze, który nie zrobi niczego jeśli nie widzi zysku; o koleżance, która się pindrzy na złość sąsiadce; o przyjacielu, który chciałby, ale nie może - bo nie chce.

   Początkowo oponowałem. Podawałem przykłady dowodzące, że ludzie bywają subtelni, bezinteresowni, ofiarni. Żachnąłem się, że kto określa człowieka jednym zdaniem, ten zasługuje na to, by go obrzydzaczem określić. Ugryzłem się w język. Tak nie można.

Mimo to wciąż wysłuchuję opowieści o podłości, aż do puenty:„mdli mnie”.

I rzeczywiście mdli mnie, gorzej niż gdybym wyłowił włos w zupie.

 

   PS. Parafraza według sekwencji z „Faraona”: kopałem lat kilka, aż życiodajna woda popłynęła, a oni popoili i rychło przysypali. Nic to. Źródło tryśnie szybciej niż mgnienie oka, a rozumy w popiół się zamienią.