Fakty

Takie sobie cytaty
Kto mówi prawdę a…
KTO KŁAMIE???

Anna G.:
„W stosunku do mnie wójt zawsze się zachowywał normalnie, tak jak pracodawca do pracownika, nigdy nie był w stosunku do mnie niegrzeczny, nie czepiał się do mnie, nie krzyczał na mnie. Nigdy nie wymagał ode mnie bezwzględnego podporządkowania się mu. (…) Nigdy nie widziałam żeby wójt w stosunku do jakiegokolwiek innego pracownika zachowywał się nieprawidłowo.”

Ewa J.:
„Nigdy nie słyszałam, żeby wójt był wulgarny, czy niegrzeczny w stosunku do innych pracowników (…) W stosunku do mnie zawsze się zachowywał poprawnie.”

Barbara A.:
„Nigdy nie widziałam, żeby w stosunku do kogokolwiek innego odnosił się niegrzecznie. (…) W stosunku do mnie wójt również zawsze zachowywał się prawidłowo, był grzeczny, kulturalny, nigdy nie składał mi też żadnych propozycji (…), których bym sobie nie życzyła.”

Krystyna O.:
„W stosunku do mnie wójt jest zawsze bardzo miły i grzeczny, nigdy nie był w stosunku do mnie wulgarny. Z tego co ja zaobserwowałam, to w stosunku do innych pracowników również wójt zachowuje się poprawnie i kulturalnie.”

Anna T.:
„Wójt w stosunku do mnie zawsze zachowywał się poprawnie. Gdy przychodzi do nas do (…) jest zawsze kulturalny i grzeczny. (…) nigdy się nie natknęłam na taką sytuację, żeby wójt krzyczał na kogoś z pracowników.”

Urszula D.:
„W stosunku do mnie wójt zawsze zachowuje się grzecznie i poprawnie. Nigdy nie widziałam, żeby wójt w stosunku do (…), czy też pozostałych pracowników zachowywał się niegrzecznie i niekulturalnie. Nigdy nie widziałam, żeby kogokolwiek z pracowników poniżał, czy też awanturował się.”

Halina K.:
„Ja nigdy  nie widziałam, żeby wójt zachowywał się agresywnie, czy też znęcał się nad którymś z innych pracowników (…) W stosunku do mnie też zawsze zachowywał się w porządku.”

Ewa P.:
„Jeśli chodzi o samego wójta (…), to chcę powiedzieć, że wójtowi zdarza się w urzędzie mocno zdenerwować. Różne rzeczy potrafią go wytrącić z równowagi. Gdy się zdenerwuje, to wstaje zza biurka i wtedy donośnym głosem mówi, to co mu „leży na sercu”, a potem, gdy już powie, co miał powiedzieć, uspokaja się i prosi mnie o zrobienie kawy. Ja już się do tego przyzwyczaiłam i te jego zachowania nie robią na mnie żadnego wrażenia. Wójt potrafi się zdenerwować zarówno przy którymś z pracowników (…), jak i przy petentach. (…) zdarza się, że na mnie też krzyczy, bo np. „zrobiłam mu za słabą kawę”. Ale mnie to wcale w żaden sposób nie denerwuje, ani tym bardziej nie czuję się, żeby się nade mną znęcał. (…) Nic mi nie wiadomo na ten temat, żeby wójt wymagał od swoich pracowników „bezwzględnej lojalności”.”

Małgorzata S.:
„Praktycznie od początku kadencji wójta wybrał on sobie mnie jako tego pracownika, nad którym się szczególnie znęcał. Zachowanie wójta w stosunku do mnie to po prostu mobbing. Pan wójt zawsze podważał wszystkie moje decyzje. Już od stycznia 2007 r. moje umiejętności i kwalifikacje podważał na każdym kroku. W styczniu był konkurs na stanowisko dyrektora (…) w (…) Dyrektorem została osoba wybrana z konkursu, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wtedy wójt, który chciał, żeby dyrektorem został kto inny, próbował wbrew z obowiązującym stanem prawnym, sprawić, żeby ta osoba była powołana tylko na jeden rok. Ja wtedy tłumaczyłam wójtowi, że tak jest niezgodnie z przepisami (…) Wójt od tego czasu, skupił całą swoją złość na mojej osobie i od tego czasu nasilił negatywne zachowania w stosunku do mnie. Praktycznie codziennie wójt zastraszał mnie i groził zwolnieniem z pracy, krzyczał na mnie, awanturował się, kolejno odbierał mi moje obowiązki, gdyż odmówiłam rozliczenia paliwa samochodu, który był użytkowany niezgodnie z przepisami. (…) Wymagał „bezwzględnej lojalności” (…) Ja wójta zapytałam, co to znaczy „bezwzględna lojalność”, to on mi powiedział, żebym spytała koleżanek, które ze mną pracują i wiedzą, co to znaczy. Wójt wielokrotnie tak się denerwował, że ja bałam się, że mnie uderzy. (…) Tak samo jak do mnie, wójt zachowywał się w stosunku do innych pracowników. (…) To, że pracownicy nie chcą tego potwierdzić jest pewnie spowodowane tym, że się boją, że zostaną zwolnieni z pracy.”

Irena K.:
„Gdy wójt (…) został wójtem po raz kolejny (…) od razu „wybrał” mnie sobie jako osobę, wobec której stosował mobbing. (…) po kolei odbierał mi obowiązki, żeby mi dokuczyć. (…) W grudniu (…) wszyscy pracownicy dostali nagrody „za sumienne wykonywanie obowiązków”, gdzie nie dostałyśmy tych nagród ja, pani S. i pani O. Dostali nawet pracownicy interwencyjni, pracujący po dwa miesiące, po miesiącu. (…) W dzień kobiet tylko ja jedna nie otrzymałam od wójta życzeń z okazji tego święta, co też było wg mnie formą dokuczenia mi. (…) Poza tym latem (…) otrzymałam pismo od wójta o rzekomym trwającym w moim pokoju nr 4 remoncie (remontu do tej pory nie przeprowadzono) i że przenosi mnie do drugiego budynku. Chciał mnie przenieść do pokoju, gdzie nie ma nawet biurka, gdzie byłabym odizolowana od większości pozostałych pracowników.
(…) Ona też przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, gdyż miała problemy ze zdrowiem psychicznym po tym, jak zachowywał się w stosunku do nie wójt (…) przyjaźniłam się z (…) opowiadałyśmy sobie o wszystkim. Kiedyś była taka sytuacja, że (…) przyszła do mnie do pokoju bardzo zdenerwowana. Ja zapytałam, co się stało. Ona mi powiedziała, że wójt „złapał ją za dupę”. Na co ona albo go pięściami biła, albo go odepchnęła. Mówiła, że wójt, gdy wyjeżdżał z Urzędu gdzieś w godzinach pracy, czy też przychodził do Urzędu to chciał od sekretarki „buziaczka”, czego oczywiście nie chciała robić.”

Jan K.:
„Potem raz byłem świadkiem, jak (…) wróciła do swojego pokoju po rozmowie z wójtem i powiedziała, że „już dłużej tego nie wytrzyma”. (…) Wtedy w pokoju oprócz mnie były też inne pracownice, ale nikt się nie dopytywał, o co chodzi.
- poprosiłem panią (…), aby po pracy pojechała z wójtem (…) w teren, ale ona kategorycznie odmówiła „(…) Poza tym powiedziała, że sama boi się z wójtem jechać i nie pojedzie”;
- byłem świadkiem zdarzenia, jak w sąsiadującym z moim pokojem wójt (…) przebywającą tam pracownicę, po krótkiej rozmowie, zaczął obmacywać i całować; była to (…) zatrudniona jako pracownik robót interwencyjnych;
- dokładnie mi jest znany fakt, że wójt (…) znęcał się psychicznie nad pracownicą panią (…), która kilkakrotnie przybiegała do pokoju, gdzie wówczas pracowałem ja oraz pan (…) i pani (…) i opowiadała zdenerwowana, że wójt jej dokucza i stwierdzał, że się nie nadaje do żadnej pracy i wyganiał ją z sekretariatu, wówczas ta pani przez dwa-trzy dni przesiadywała u nas, po czym wójt kazał jej wracać do sekretariatu;
- byłem kilkakrotnie świadkiem, jak wójt (…) łykał duże ilości różnych tabletek, nie wiadome mi jest co to za leki, ale wiem że robi to regularnie;
- znany mi jest fakt, kiedy (…) po zatrudnieniu pani (…), zabrał ją jako kierowcę na dwudniowe szkolenie do (…); po powrocie był wściekły na tą panią, nie mógł sobie darować że przyjął ją do pracy; również mówił, że podczas tego szkolenia było spotkanie integracyjne i pani (…) nie chciała przebywać w jego towarzystwie, nie chciała z nim tańczyć i niepotrzebnie ją zabrał; od tamtego zdarzenia, przez cały okres pracy tej pani dawał do zrozumienia, że jest niemile widziana (…).”

Zofia W.:
„Ja przed odejściem z pracy przebywałam na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, leczyłam się w Poradni Zdrowia Psychicznego z powodu zachowania wójta w stosunku do mnie. (…) ja wielokrotnie widziałam jak wójt znęcał się nad swoimi podwładnymi. (…) Wielokrotnie podkreślał: „Ja tu rządzę, jestem wójtem”. Widziałam, jak się tak zachowywał w stosunku do pani (…), do pani (…) do pani (…) do pani (…) i do innych pracowników urzędu. Wiem na pewno, że pani (…) i pani (…) skarżyła się na zachowanie wójta w stosunku do niej (…) Jeśli one powiedziały, że nic takiego nie słyszały, to kłamały. Ja uważam, że pracownicy Urzędu nie potwierdzają tych faktów przed organami ścigania, gdyż wójt wymaga całkowitej lojalności i obawiają się, że wójt ich zwolni. Wiem, że wójt pracownikom za „lojalność” wypłaca wysokie nagrody. (…) kiedyś sam wójt powiedział do mnie, że gdyby chciał to by „miał każdą”, że „przychodzą do niego pod dom i pukają w okno, żeby je wpuścił. (…) Wtedy wójt krzycząc do mnie podniesionym głosem wójt kazał mi się wynosić z gabinetu i wypchnął mnie swoim ciałem z gabinetu. (…) Wtedy, gdy wójt mnie wypchnął z gabinetu, widziała to na pewno jego sekretarka (…)”.

Magdalena F. (inicjały celowo zmienione):
„Wtedy ja (…) powiedziałam o tym, że u mnie też była taka sytuacja, że wójt (…) przyszedł do mnie, gdy (…) w budynku (…) Próbował on mnie wtedy pocałować, rozpinać mi bluzkę, ale ja mu się wywinęłam i wyszłam na korytarz.
(…) Jest możliwe, że propozycje odbycia stosunku seksualnego wójt składał mi kilkakrotnie. W tej chwili już nie pamiętam, czy mówił dosadnie, o co mu chodzi, czy też „oczekiwał wdzięczności”, a ja się miałam domyślić o co mu chodzi. Po tym, jak przyszedł do mnie wtedy do (…) i mnie całował, ja wiedziałam o co mu chodzi. Po tym jak wtedy uciekłam od wójta w (…) to okazało się, że pracy już dla mnie w (…) nie ma.
(…) Jeśli chodzi o wdzięczność za założenie wody, to ja we wrześniu (…) dowiedziałam się, że jakiejś rodzinie w (…) wójt za darmo założył wodę. Poszłam do niego i poprosiłam, czy jest taka możliwość, żeby i nam została założona woda. Wójt polecił mi złożyć podanie. (…) I jeszcze jesienią (…) woda została mi za darmo z doprowadzeniem do domu. Wtedy nie było mowy o żadnej wdzięczności z mojej strony. Natomiast później, gdy już (…), to wójt do mnie powiedział, że chce ode mnie wdzięczności za to założenie wody. Wtedy, gdy ja mu w (…) się „wywinęłam” on do mnie powiedział: „to jaka ta twoja wdzięczność”. Wtedy ja zrozumiałam, że w zamian za założenie mi wody wójt chce ode mnie „seksu”. Ale ja nie chciałam mieć z wójtem nic wspólnego.”

Joanna K.:
„Dwa trzy tygodnie po moim zatrudnieniu przypominam sobie fakt, że byłam u niego w gabinecie. Jeszcze raz dziękowałam mu za zatrudnienie, a on mi wówczas odpowiedział: „a co ja z tego będę miał” ja odpowiedziałam, że „wielką zasługę u Boga”.
(…) Po powrocie z festynu  do (…) wróciliśmy do (…), w między czasie dojechał wójt. (…) Tańczyliśmy także. Był ta jeszcze: kierowca (…), (…), (…) i jeszcze kilka innych osób. Wójt prosił mnie do tańca. Podczas wolnego tańca powiedział do mnie dosłownie: „długie wieczory, mamy dużo czasu, będziesz musiała się ze mną przespać. Odezwę się do ciebie”. Ja się bardzo zdenerwowałam, nogi się pode mną ugięły, ale nic mu nie odpowiedziałam. (…) Wówczas zauważyłam, że wójt zachowywał się trochę agresywnie. (…) Przypominam sobie też sytuację, że we wrześniu (…), wieczorem, wójt zadzwonił do mnie i też skierował w moją stronę taki tekst: „a co ty taka jesteś, chłopa ci potrzeba”. Ja odpowiedziałam mu wtedy, że znam swoje potrzeby i dobranoc.
(…) Po objęciu stanowiska (…) poszłam do wójta do gabinetu – było to dzień, dwa po objęciu stanowiska. Po rozmowie dotyczącej spraw służbowych wójt powiedział do mnie coś takiego: „no to się w końcu może ze mną prześpisz”. Ścięło mnie z nóg. Ja powiedziałam coś w tym sensie: „ja się do tego nie nadaję”. (…) Ja chcę powiedzieć, że wójt generalnie jest arogancki wobec kobiet. Zdarzało się, że mówił bez ogródek na kobiety: psiuty, głąby kapuściane. Wykazywał lekceważący stosunek do personelu. Wszyscy się go jednak boją, więc nic nie mówią, bo nie chcą być zwolnieni z pracy.
(…) Po odmowie przeze mnie, tej ostatniej, arogancja wójta jeszcze przybrała na sile. Puścił mi też taki tekst: „karmię twoje dzieci, karmię ciebie, żadnej wdzięczności”. Wówczas drzwi od gabinetu były uchylone, nie wiem, czy koleżanki to słyszały.
(…) Był szereg takich sytuacji, kiedy czułam się poniżana i upokarzana przez niego. (…) Pastwił się nie tylko nade mną, ale i nad innymi pracownicami.
(…) Była sytuacja taka, że w grudniu (…) wójt zadzwonił do mojej matki. Chciał się wprosić. Matka skłamała, że mnie nie ma. Tego samego dnia wieczorem dobijał się do mnie do domu przez około pół godziny. Ja mu nie otworzyłam. (…) Powiedział do mojej matki między innymi: „Co ona tam opowiada. Ja nie jestem mściwy, ona mi nie zaszkodzi, ale ja jej mogę”. Wójt jest w ogóle generalnie bardzo trudnym człowiekiem. Trudno się z nim współpracuje. Nie ufa on nikomu. Wytworzył w pracy atmosferę zastraszenia, napięcia. Ktokolwiek ma wejść do niego do gabinetu, to się boi. Potrafi też być hojny, ale za lojalność. Często przydziela nagrody.
(…) Chciałabym też zapobiec takim sytuacjom w przyszłości wobec innych pracowników. On czuje się bezkarny i uważa, że mu wszystko wolno. Chcę nadmienić, że odniosłam wrażenie, że te wszystkie składane przez wójta propozycje to powinna być forma mojej wdzięczności za to, że dał mi pracę.”

Wójt:
„(…) Ja nigdy nie znęcałem się nad swoimi pracownikami, nie krzyczałem na nich, nie wyganiałem ich ze swojego pokoju, nie traktowałem nikogo gorzej, niż innych pracowników.
(…) Moim zdaniem to pani K. złożyła to zawiadomienie, gdyż ona chciała, żebym był jej kochankiem, chciała mieć pracę w (…) i zarabiać dobre pieniądze, a ja nie byłem zainteresowany jej osobą. Nie jest ona dla mnie atrakcyjna i możliwe, że poczuła się tym urażona. Teraz tak myślę, że to jej zawiadomienie może z tego wynikać. Ja nie potrafię podać dokładnie sytuacji, z których wynika to, że moim zdaniem (…) K. była zainteresowana moja osobą. Ale ja mam już 48 lat i po prostu takie rzeczy „się czuje”.”

Tyle cytatów fragmentów zeznań.
Bez komentarza, nie mam siły, po tej lekturze rozbolała mnie głowa.