Opinie

    
     Zgodnie z zapowiedzią dotarło do mnie oświadczenie p. Ryszarda Krajewskiego, które publikuję. Materiał jest tak obszerny, że za zgodą autora podzieliłem go na dwie części. Podział nie jest przypadkowy, lecz zamierzony z racji dwóch okresów, jakie autor opisuje. Przedstawiam część I.

Batalia o prawdę - część I

OŚWIADCZENIE

     Sytuacja do tego dojrzała i sprawy przybrały taki obrót a dotyczące bezpośrednio mojej osoby, że za zgodą właściciela bloga postanowiłem się do tego odnieść publicznie. Pewne sprawy należy wyjaśnić i zapoznać z nimi opinię społeczną. Wiadomym jest, jak szerokim echem odbiła się cała „batalia o prawdę”, jak i samo orzeczenie, które jest prawomocne, ale jednak nie zamykające drogi do ostatecznego rozstrzygnięcia w mojej jakże trudnej, okazało się, potyczce z kłamstwem. Pomówienie mojej żony i mnie o spalenie dokumentów było wręcz odrażające i obrzydliwe. W najczarniejszych myślach nie przypuszczałem, że może mnie coś takiego spotkać. I to gdzie? Na sesji Rady Gminy!!!
     Postaram się, aby była to skrócona synteza, choć chcąc napisać wszystko, to sporą książkę z zebranej wiedzy i najważniejszych z faktów by można napisać. Na wstępie trzeba wrócić do zdarzeń sprzed lat, czyli aż do momentu przełomu ustrojowego w Polsce, a co za tym idzie, i w naszej gminie. W tamtym okresie nie było mnie w kraju, a szkoda, bo rzeczywiście nastąpił przełom, o którym marzyłem. Zapewne wziąłbym w tym aktywny udział – walił się zgorzkniały system, którego byłem zagorzałym przeciwnikiem, miałem powody (brak przynależności do PZPR zamykał mi drogę do awansu zawodowego). Mój aktywny udział w budowaniu pierwszego w Łomży zalążka „Solidarności”, gdy o Wałęsie jaszcze niewielu wiedziało, przyczynił się do wielokrotnych przesłuchań i wezwań na ówczesną milicję po ogłoszeniu stanu wojennego. Opozycyjność moja nie była aż tak groźna dla władzy, skoro więcej nie doznawałem szykan a nawet po pewnym czasie nie stwarzano przeszkód w otrzymaniu paszportu. Być może dlatego, że traktowaliśmy „Solidarność” jako rzeczywiście niezależny związek zawodowy, dogłębnie nie rozumiejąc, jakie to może przyjąć rozmiary polityczne. Tragedia osobista nie pozwoliła na dalsze aktywne zaangażowanie. Trzeba było ułożyć sobie na nowo życie i zadbać o rodzinę. Niedosyt pozostał, lecz całym sercem byłem związany z tym bezspornie postępowym zrywem społecznym. Będąc zagranicą, dokładnie śledziłem w polskojęzycznej prasie i telewizji sytuację panującą w kraju.
     W Polsce nastąpiły demokratyczne wybory. Euforia na zachodzie, wśród nas „turystów”, wyjątkowa. W takich chwilach, my Polacy, umiemy się jednoczyć. Gorzej jest później, kiedy entuzjazm mija, zaczyna się wzajemne podkopywanie. To jakby polska normalność.
Dowiaduję się o wyborach w Śniadowie. Andrzej Zaremba wybrany na wójta. Nie byłem tym zachwycony, bo jakoś nie widziałem go, aby mógł się sprawdzić w tej roli. I jak się później okazało – miałem rację. Nie znałem ordynacji, nie wiedziałem dokładnie, jak to się odbyło i czym się kierowano. Wójta wybrano.
     Kiedy wróciłem do kraju A. Z. już rok pełnił funkcję wójta. Wcale mi to nie przeszkadzało. Zdrowo nieraz popiliśmy, rozmawiając, jak to przy takich okazjach bywa, o wszystkim i o niczym. Było się młodszym, wódeczka nie szkodziła. A. Z. rządził gminą. Jak sobie przypominam, właśnie przy takiej okazji padło moje zapytanie: czy istnieje możliwość zatrudnienia mojej żony w urzędzie? Po moim powrocie, żona chciała wrócić do pracy w Łomży, dziecko miało być pod opieką mojej mamy. Rozmowa z A. Z. chwilowo wstrzymała tę decyzję.
     Po jakimś czasie potrzebowano kadrowej w urzędzie. Pod względem merytorycznym i posiadanym doświadczeniem praca akurat dla mojej żony. A. Z. dotrzymał słowa, miejsce się zwolniło bez żadnych kombinacji. Byłem przeciwnikiem, aby ktokolwiek ucierpiał z powodu szukania miejsca dla mojej żony. Wójt był zadowolony, że ma doświadczonego pracownika; żona również, że ma pracę na miejscu. Małżonka traktowała poważnie swoją funkcję i starała się odpowiedzialnie wypełniać powierzone w zakresie czynności obowiązki.
     Jakiekolwiek hamulce dla A. Z. przestały istnieć, popadał w coraz większe picie alkoholu. I to już nie po pracy, ale i w jej trakcie. Do tego doszło, że moja żona, jak i inne pracownice mające kontakt z petentami uciekały się do kłamstw: że wyszedł, że gdzieś wyjechał, choć w rzeczywistości upojony„szef” przebywał zamknięty w swoim pokoju. Te wybiegi miały na celu uchronić go przed kompromitacją. Co prawda w gminie problem był powszechnie znany, bardziej chodziło o gości z zewnątrz. Właśnie w tym okresie pojawiły się pierwsze oznaki, jak A. Z. rozumie lojalność międzyludzką. Brak doświadczenia w pracy, w zespole oraz negatywne cechy charakterologiczne wójta zaczęły ujawniać się lawinowo. Wiadomo, ciągły rausz robił swoje. A. Z. zaufanie i relacje międzyludzkie pojmował na swój wizjonerski sposób. Wzajemnej lojalności nie rozumiał kompletnie. Zresztą, do dzisiaj tak jest. To nie w stylu żony, aby na kogoś donosić. Jest wychowana po katolicku i nikomu nie chciała taką metodą robić krzywdy, więc i „zapłata” za taką usługę ją nie interesowała. Był to dla niej szok, a wójt tego oczekiwał. Nie tędy droga, nie dała się upodlić. Sumienie miała czyste i poważanie wśród pracowników urzędu.
     Atmosfera w pracy stawała się coraz bardziej napięta. Nastąpił moment, w którym za brak szacunku i współpracy z pracownikami oraz za picie już bez opamiętania, po wystąpieniu urzędników na sesji radni wójta odwołali. Wójt miał jeszcze wielu zwolenników, nie znających podłoża całego problemu. Sesja podobno była burzliwa. Większościowa grupa trzeźwo myślących radnych nie dała się zastraszyć, decyzja była ostateczna – skompromitowanego wójta odwołano. Taki człowiek nie może być wójtem i kropka. Radni stanęli na wysokości zadania. I właśnie tak powinno być, tak wygląda odpowiedzialność przed społecznością i wyborcami. Zwołane przez resztki popleczników A. Z. referendum nie było ważne, frekwencja śladowa.
     Zdymisjonowany po tych wydarzeniach nie miał sobie nic do zarzucenia, czysta hipokryzja. Zaczął szukać winnych, choć rozżalony w trakcie moich z nim rozmów przyznawał mi rację, że głównym winowajcą jest on sam i sam sobie zawinił. „Tak, to moja wina” potwierdzał, ale jednocześnie pokątnie zaczął pomawiać moją żonę, że przyczyniła się do jego odwołania. Zresztą nie tylko ją. Faktycznie na sesji zabierała głos, jak i inne urzędniczki. Ale to było naturalne. Praca z takim szefem powodowała coraz większą frustrację – to była udręka, wręcz gehenna.
„Oszukała mnie Krajewska, bo jak ją zatrudniałem, to była w ciąży”, zaczął głośno mówić (pomawiać). To właśnie było najśmieszniejsze, bo nawet nie potrafił policzyć kiedy rozpoczęła pracę a kiedy urodziła. Według bzdur opowiadanych przez A. Z. ciąża musiałaby trwać 12 miesięcy. Pośmiewisko nie pierwszy raz.
(Jakże odmienna jest obecna sytuacja, gdzie kobiety tuż przed rozwiązaniem są przyjmowane do urzędu. Zapomniał, jak oczerniał moją żonę. Każdy chce mieć pracę, przepisy na to pozwalają, nie jestem temu przeciwny. Przypominam tylko, gwoli nawiązania do opisywanych zdarzeń z przeszłości.)
     No i oczywiście powszechnie znana wypowiedź na pożegnanie z urzędem: „ja tu jeszcze wrócę i was wszystkie wyp........”. Już wtedy zemsta stała się jego obsesją. Obciążania pracownic za jego rodzinne przeżycia, nie będę poruszał, są zbyt intymne, zbyt osobiste i nie jest to celem tego oświadczenia, choć rzucane obelgi w kontekście tych spraw to perfidia urągająca człowieczeństwu.
     Po odwołaniu, A. Z. wrócił do swojej smutnej codzienności. Rada powołała pana Szabłowskiego na nowego wójta. Nie będę zagłębiał się w ten okres, wyłącznie wspomnę o pracownikach i, co zrozumiałe, o mojej żonie. Praktycznie żadna dobrze nie znała nowego szefa, lecz jego wybór stał się dla nich okresem miłych wspomnień, o dobrej atmosferze i zadowoleniu z pracy. Jeżeli pracodawca szanuje pracownika, emanuje z niego życzliwość i zrozumienie drugiej osoby, wzajemna tolerancja i zaufanie – praca staje się przyjemnością. Lech Szabłowski to diametralnie inna osobowość, kultura i styl – nieosiągalne dla A. Z. Pozytywne relacje pracodawca - pracownik i atmosfera w pracy w tamtym okresie są do dzisiaj mile wspominane przez ówczesnych urzędników i mogą być stawiane za wzór.

Ryszard Krajewski

Śniadowo, dn. 25 sierpnia 2009 r.