Opinie

Na realne funkcjonowanie samorządu powinniśmy spojrzeć przez pryzmat metod,
jakimi posługuje się nauka społeczna Kościoła: widzieć – oceniać – działać.

Kościół – samorząd – demokracja

     Nauka społeczna Kościoła zawsze podkreśla, że warunkiem autentycznej demokracji jest zarówno promocja poszczególnych osób uformowanych w duchu prawdziwie ludzkich wartości, jak i „charakteru” społeczeństwa wyrażającego się w możliwości tworzenia najprzeróżniejszych struktur uczestnictwa i współodpowiedzialności. Oznacza to, że demokracja pojmowana na sposób bytu duchowego - obdarzonego świadomością i wolą, twórczego, wolnego i odpowiedzialnego moralnie - znajduje swoją podstawę w prawie każdego człowieka do stałego uczestnictwa w życiu publicznym. Takie gwarancje daje zbiór praw określonych w stosownych ustawach, w tym w ustawie zasadniczej jaką jest Konstytucja i faktycznym poszanowaniu nieograniczonego prawa obywateli do organizowania się w różnych wolnych zrzeszeniach oraz dzięki funkcjonowaniu samorządów. Przykładem autentycznego i uczciwego skorzystania z danego prawa jest istnienie i działanie w naszej gminie Stowarzyszenia „Solidarna Gmina”, które w swych zapisach statutowych oraz w oparciu m.in. o ustawę o stowarzyszeniach realizuje program wprowadzania ładu i współodpowiedzialności za los gminy i jej mieszkańców. W świetle takiej działalności, opartej na nauce Kościoła wyrażonej poglądem „widzenia – oceniania – działania”, jesteśmy w stanie dla dobra gminy postrzegać samorząd w szerszej perspektywie ładu społecznego w poszanowaniu wartości katolickich.
     Postrzegamy zatem samorząd, którego motywem przewodnim nie może być wyłącznie pokorne słuchanie demokratycznie wybranej władzy, ale wspólna wizja gminy, która nie może być utożsamiana z „widzi mi się” wójta, z pominięciem reprezentantów społeczności i czynników społecznych funkcjonujących na terenie gminy. Według nauki społecznej Kościoła, niedopuszczalne jest zatem przeciwstawianie się wójta władzy samorządowej i traktowania jej jako „zła koniecznego”, albowiem samorząd jest ustawowo władzą uchwałodawczą a wójt wykonawczą, a uzupełnieniem twórczym ich działań powinno być w przypadku naszej gminy funkcjonujące na jej terenie stowarzyszenie oraz inne grupy społeczne, czy to zawodowe jak np. OSP czy też kulturalne i inne o określonej specyfice swojego społecznego działania. Odrzucenie współpracy z tymi społecznymi czynnikami rodzi niepotrzebne podziały, a jednocześnie stwarza groźne zachowania obecnego wójta, jako najważniejszego organu administracji gminnej, przybierającego formę zapędów autokratycznych i pomijania wszystkich, którzy w oparciu o wartości chrześcijańskie i właściwie rozumianą uczciwość chcą wspólnie ubogacać gminę.
     Naturalnym jest, że samorząd lokalny potrzebuje wsparcia wszystkich wymienionych grup, bo tylko takie działanie obroni nas przed postępującą obecnie degradacją oraz godną potępienia niegospodarnością i da gwarancje autentycznego rozwoju gminy na gruncie ekonomicznym, kulturalnym i moralnym. Samorząd i funkcjonujące grupy społecznej troski o los gminy potrzebują ludzi, którzy wspólnie potrafią kształtować decyzje na rzecz przyszłości naszej gminy. Ufam, że Kościół oczekuje, aby ci wierni, którzy chcą podjąć wyzwanie rozwoju gminy w kierunku jej ubogacania we wszelkie pozytywne wartości i dobra, umieli stosować katolicką naukę społeczną, oraz aby byli wyposażeni w solidną wiedzę samorządową i fachową, byli wrażliwi na negatywne postawy i wychodzili naprzeciw wszystkim sugestiom, jakie płyną od grup społecznych w celu pomyślności gminy. I nad tym powinniśmy wspólnie pracować, a nie dzielić i widzieć we wszystkim wrogów i interpretować każde działanie jako zamach na władzę. Stowarzyszenie ma wiedzę i kontakt z ludźmi, którzy potrzebnymi gminie umiejętnościami dysponują i dla dobra ogółu są w stanie konstruktywnie współpracować. Nie może się to jednak odbywać na zasadzie upatrywania wrogów i zamachowców, ale na gruncie wspólnoty, której wszyscy jesteśmy reprezentantami.
     Kościół, samorząd, organizacje społeczne i grupy zawodowe w gminie powinny stanowić zasadniczą formę uczestnictwa obywateli w życiu społecznym; są bowiem szczególnym obszarem ich odpowiedzialności i aktywności oraz troski o dobro wspólne, obejmujące – jak mówił Sobór Watykański II – „sumą warunków życia społecznego, jakie bądź zrzeszeniom, bądź poszczególnym członkom społeczeństwa pozwalają osiągnąć pełniej i łatwiej własną doskonałość”.
     Kościół ze swoją nauką jest ekspertem w sprawach ludzkich i na styku z samorządem oraz organizacją jaką jest m.in. stowarzyszenie „Solidarna Gmina” i grupami społecznymi mogą wydatnie przyczynić się w naszej gminie do budowy organizmu na zdrowych zasadach opartych na wartościach, w poczuciu, że - jak szanująca się rodzina - czynimy to dla dobra wspólnego.